Dean Malenko

Z WrestlingPedia
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niektórzy rodzą się tylko po to żeby zostać wrestlerami. Jednym z takich ludzi jest Dean Malenko. Jest on zapaśnikiem drugiej generacji, gdyż jego ojciec Boris Malenko również był zapaśnikiem. Dodatkowo Boris Malenko był jednym z najbardziej znienawidzonych heeli walczących w Stanach Zjednoczonych. Dean Malenko miał wiec od kogo się uczyć i to właśnie jego ojciec stał się jego nauczycielem. Malenko na początku swojej przygody z wrestlingiem trenował i walczył w tag teamie z Kenem Shamrockiem. Karierę rozpoczął w Japonii, gdzie w UWF walczył jako Dean Solkoff. Razem ze swoim bratem, Joe (również był trenowany przez Borisa) występował w All Japan Pro Wrestling na początku lat dziewięćdziesiątych. Występowali tam przez stosunkowo krotki okres, gdyż Dean postanowił spróbować szczęścia w New Japan Pro Wrestling. Tam również poznał wielu amerykańskich zapaśników, a w tym Pegasus Kida znanego dzisiaj jako Chris Benoit.

Z ogromnymi umiejętnościami i pewną reputacją Malenko w 1994 r. pojawił się w Extreme Championship Wrestling. Tam pracował z takimi zapaśnikami jak Benoit, Eddie Guerrero oraz Shane Douglas. Malenko, Benoit i Douglas utworzyli Triple Threat, grupę bardzo przypominającą IV Horseman. 4 listopada 1994 r. Malenko pokonał 2 Cold Scorpio i zdobył swój pierwszy tytuł w ECW ? Television Title. 2 Cold Scorpio odebrał mu go jednak 18 marca 1995 r. Dodatkowo nieco wcześniej, bo 25 lutego Malenko i Benoit pokonali Sabu i Tazzmaniaca i zdobyli World Tag Team Title. Stracili je 8 kwietnia na gali Three Way Dance, gdzie zostali pokonani przez Public Enemy (Rocco Rock i Johnny Grunge). W walce tej udział brali również Tazzmaniac i Rick Steiner. Co ciekawe w karcie walka ta była walką wieczoru i wyprzedziła walkę o World Heavyweight Title, w której Shane Douglas pokonał Sandmana. Malenko udało się raz jeszcze zdobyć Television Title, kiedy to 21 lipca pokonał Eddiego Guerrero. Nie cieszył si!ę nim jednak długo, gdyż dokładnie tydzień później Guerrero odebrał mu ten tytuł. Wkrótce po tym Malenko odszedł do World Championship Wrestling.

Malenko nie poszedł jednak do WCW sam. Poszli tam również Eddie Guerrero, Chris Benoit, a kilku zapaśników przybyło jeszcze w najbliższym czasie. Malenko szybko zdobył jako drugi zapaśnik WCW Cruiserweight Title po pokonaniu Shinjiri Ohtani. Było to dokładnie 2 maja 1996 r. 8 lipca odebrał mu go Rey Mysterio Jr. Malenko odzyskał jednak tytuł 27 października na Halloween Havoc. Tuż przed końcem roku, 29 grudnia na Starrcade niestety stracił Cruiserweight Title po porażce z Ultimo Dragonem. Niecały miesiąc później, 21 stycznia Malenko pokonał Dragona i ponownie odzyskał tytuł. Stracił go jednak niewiele ponad miesiąc później, 23 lutego na SuperBrawl VII na rzecz członka nWo, Syxxa. Malenko wówczas postanowił walczyć o ważniejsze tytuły.

Szybko, bo 16 marca na Uncensored Malenko pokonał swojego wieloletniego przyjaciela, Eddiego Guerrero i zdobył United States Title. Tytuł trzymał blisko trzy miesiące, a stracił go 9 czerwca na rzecz Jeffa Jarretta. Malenko wówczas prowadził wojny z Eddim Guerrero, nWo oraz Chrisem Jericho. Po porażce z tym ostatnim Malenko na kilka miesięcy opuścił WCW. Powrócił w bardzo zaskakujących okolicznościach 17 maja 1998 r. na Slamboree. Przebrany za Ciclope?a wygrał (z małą pomocą Juventuda Guerrery) Cruiserweight Battle Royal (brali udział także Evan Courageous, Damien, Dandy, El Grio, Juventud Guerrera, Chavo Guerrero Jr., Marty Janetty, Billy Kidman, Lenny Lane, Psicosis, Super Calo, Johnny Swinger i Villano IV) i jeszcze tego samego wieczoru pokonał zaskoczonego Chrisa Jericho przez Texas Cloverleaf i zdobył Cruiserweight Title po raz czwarty. 11 czerwca w Bufallo, New York Malenkę zdyskwalifikowano i pozbawiono tytułu mistrzowskiego, który następnie zawieszono. Wówczas na dobre rozgorzała wojna Malenko z Jericho. 14 czerwca na Great American Bash w walce ostatniej szansy Jericho pokonał Malenko przez dyskwalifikację i zdobył zawieszony Cruiserweight Title. Kilka tygodni później, 8 sierpnia na Road Wild Malenko jako specjalny sędzia pomógł Juventudowi Guerrerze pokonać Chrisa Jericho i odebrać mu tytuł mistrzowski.

Wkrótce Malenko stał się jednym z zapaśników, włączonych do kampanii przywrócenia IV Horseman. Zaliczył również kilka walk z Curtem Hennigiem, który doprowadził do rozpadu tej grupy. 14 września na Monday NITRO Malenko wyszedł na ring wraz z Arnem Andersonem, Stevem McMichaelem i Chrisem Benoit. Gdy pojawił się Ric Flair Malenko oficjalnie stał się członkiem IV Horseman, grupy z największymi tradycjami w historii wrestlingu. Jako jeden z IV Horseman Malenko walczył z Ericem Bischoffem i resztą nWo. 2 stycznia 1999 r. na jednym z house showów Malenko skręcił kostkę i przez kilka najbliższych tygodni poruszał się wyłącznie o kulach. Mimo to w dalszym ciągu przedstawiano go jako członka IV Horseman.

Po powrocie na ring postanowił wraz z Chrisem Benoit ponownie założyć tag team. Obaj wzięli udział w turnieju o zawieszone World Tag Team Title. Udało im się dotrzeć do finału. Finały odbyły się SuperBrawl IX 21 lutego. Potrzebowali dwóch zwycięstw do zdobycia zawieszonych tytułów. W pierwszej z dwóch walk finałowych Benoit i Malenko pokonali Barrego Windhama i Curta Henniga po tym jak Windham poddał się po Texas Cloverleaf Malenko. Druga walka odbyła się tuż po gongu kończącym pierwszą. Windham wyciągnął skórzany pasek, którym zaczął dusić Malenkę, przez co udało mu się wykonać pinfall i ostatecznie zdobyć tytuły mistrzowskie. 14 marca na Uncensored odbyła się walka rewanżowa, której zwycięzcami dzięki małej pomocy Arna Andersona zostali Benoit i Malenko. Zdobyli wówczas po raz pierwszy i jak się później okazało ostatni WCW World Tag Team Title. Był to początek zmian w IV Horseman, które powracało do korzeni i stało się grupą heelową, atakującą swoich przeciwników.

Benoit i Malenko nie cieszyli się tytułami długo, gdyż stracili je 29 marca po porażce z Reyem Mysterio Jr. i Billym Kidmanem. Stało się tak głównie ze względu na interwencję ze strony Ravena i Perry?ego Saturna. Doprowadziło to do wojny tag teamów. 11 kwietnia na Spring Stampede Benoit i Malenko pokonali Ravena i Saturna. Po raz kolejny swój udział w zwycięstwie miał Arn Anderson. Przez kolejne tygodnie Benoit i Malenko atakowali zarówno Mysterio Jr. i Kidmana, jak i Ravena i Saturna. Na Slamboree 9 maja doszło do walki wszystkich trzech tag teamów, z której jako zwycięzcy i nowi mistrzowie (głównie dzięki interwencji Kanyona) wyszli Raven i Saturn.

Wkrótce Malenko zniknął z WCW na kilka tygodni, gdyż Ric Flair dawał innym zapaśnikom możliwość walki o World Tag Team Title. Następnie Malenko i Benoit postanowili opuścić IV Horseman i dołączyć do rosnącego ruchu młodzieży w WCW. Malenko wraz z Benoit, Saturnem i Shanem Douglasem założył Revolution, grupę skierowaną przeciwko Flairowi i jego sojusznikom. Malenko po raz kolejny postanowił sprawdzić się w rywalizacji o United States Title. 11 lipca na Bash at the Beach Malenko przegrał z ówczesnym posiadaczem tego tytułu - Davidem Flairem, po tym jak Ric Flair znokautował go pasem mistrzowskim. Malenko jednak wspierał Benoit, kiedy ten 9 sierpnia pokonał Davida Flaira i zdobył United States Title.

14 sierpnia na Road Wild Malenko, Douglas i Saturn pokonali West Texas Rednecks w składzie Barry Windham, Curt Hennig i Bobby Duncam Jr. Malenko przez kolejne tygodnie występował głównie w walkach tag teamowych. Niecały tydzień przed Fall Brawl 6 września na NITRO Benoit i Malenko razem wygrali battle royal, w którym udział brali również Brian Knobbs, Barbarian, Perry Saturn, Shane Douglas, Barry Windham, Kendall Windham oraz Vincent. Między dwoma zwycięzcami miała odbyć się walka wyłaniająca właściwego zwycięzcę, ale nie przyniosła ona rezultatu z powodu interwencji Sida Viciousa. Na samym Fall Brawl 12 września Dean Malenko i Shane Douglas zmierzyli się z członkami First Familly, Hugh Morrusem i Brianem Knobbsem. Zaskakujące zwycięstwo odnieśli Morrus i Knobbs, kiedy to Morrus wykonał na Malence No Laughting Matter, a następnie szybki pinfall. Następnego wieczoru odbyła się rewanżowa walka Malenko z Benoit. Zwycięzcą został ten drugi. Wkrótce potem rozpoczął się spór między dwójką przyjaciół, gdyż Benoit zaczął współpracę z Bretem Hartem. Doprowadziło to do sytuacji, kiedy Benoit wyrzucił koszulkę Revolution i stwierdził, że jako wrestlera stworzyła go rodzina Hartów, a nie Revolution. Malenko wraz z resztą Revolution przeszkodził Benoit podczas jego walki z Rickiem Steinerem na Halloween Havoc 24 października, co kosztowało go utratę Television Title.

Przez kolejne kilka tygodni Revolution prowadziło wojny z Billym Kidmanem oraz resztą Filthy Animals. 21 listopada Malenko wraz z Saturnem i Asyą pokonał Billego Kidmana, Eddiego Guerrero i Torrie Wilson w Elimination Match. Już na początku walki Torrie Wilson skręciła kostkę, przez co Kidman i Guerrero zostali praktycznie sami. Doszło również do drobnego sporu dwóch zapaśników, co wykorzystał Dean Malenko, który wyeliminował Kidmana po Roll-Up. Malenko i Asya zostali wyeliminowani przez Eddiego Guerrero, którego z kolei wyeliminował Saturn. Zapaśnik ten nie miał również większych problemów z wyeliminowaniem kontuzjowanej Torrie Wilson. Po walce członkowie Revolution zostali wygwizdani.

Apogeum nienawiści do Revolution zaczęło się gdy zaczęli oni twierdzić, że są lepsi niż kraj dla którego walczą, po czym próbowali spalić flagę Stanów Zjednoczonych. Doprowadziło to feudu z Jimem Dugganem. Na Starrcade 19 grudnia doszło do walki Jima Duggana i jego kompanów z Revolution. Jeśli wygrałaby drużyna Duggana, to członkowie Revolution przejmują po nim obowiązki woźnego, jeśli zaś wygrałoby Revolution to Duggan będzie zmuszony porzucić miłość do Stanów Zjednoczonych. Duggan przyprowadził na walkę członków Varsity Club w składzie Kevin Sullivan, Rick Steiner i Mike Rotunda. Obrócili się jednak przeciwko niemu, przez co Revolution nie miało problemów w zniszczeniu osamotnionego Duggana.

Następnego wieczoru na NITRO Duggan odmówił odwrócenia się od Stanów Zjednoczonych, przez co po raz kolejny został zaatakowany przez Revolution. Wówczas pojawili się członkowie Filthy Animals, którzy odnowili feud z Revolution. Revolution wkrótce rozpoczęło prześladowanie Billego Kidmana, którego uważali za lidera grupy. 16 stycznia 2000 r. na Souled Out Billy Kidman wystąpił aż w trzech walkach. W pierwszej zmierzył się właśnie z Deanem Malenko w Catch As Catch Can Match. Zasada była taka, że zapaśnik, który jako pierwszy znajdzie się poza ringiem przegrywa. Malenko chyba zapomniał o warunkach umowy, gdyż sturlał się z ringu by złapać oddech i tym samym zwycięzcą został Billy Kidman. Był to ostatni występ Malenko na PPV i ogólnie ringu WCW. Wkrótce Malenko, Benoit, Saturn i Guerrero opuścili WCW jako jedna grupa.

31 stycznia pojawili się w WWE na RAW IS WAR w Pittsburgh, Pennsylvania jako przyjaciele Micka Foleya i przerwali walkę New Age Outlaws (Road Dogg i Billy Gunn) z Alem Snowem i Stevem Blackmanem. Malenko zadebiutował na ringu WWE 3 lutego na SmackDown! w przegranej walce z X-Pacem. Wkrótce potem Radicals (bo tak się nazwali) odwrócili się od Foleya i stanęli po stronie DeGeneration X i Triple H. Nie zrównali sobie jednak fanów, którym nie podobało się to, że łamią wszelkie reguły aby tylko wygrać swoje walki. 27 lutego na No Way Out wystąpili po raz pierwszy na PPV WWE i jak się okazało nie był to występ udany, gdyż zostali pokonani przez Rikishi?ego i Too Cool (Brian Christopher i Scott Taylor). Wkrótce potem Benoit postanowił opuścić Radicals i rozpocząć solową karierę. Malenko i reszta tymczasem kontynuowali feud z Too Cool. We wszystko wplątała się Chyna, która stanęła po stronie Too Cool na WrestleManii 2000. Właśnie na tym PPV, które odbyło się 2 kwietnia Radicals w składzie Malenko, Saturn i Guerrero podobnie jak na wcześniejszym PPV ponieśli klęskę, co doprowadziło do kolejnych zmian w grupie.

Malenko nie mógł jednak narzekać. Nieco wcześniej, 13 marca pokonał Essę Riosa i zdobył pierwszy tytuł w WWE ? World Light Heavyweight. Stracił go niewiele ponad miesiąc później, 17 kwietnia na rzecz swojego wroga z Too Cool ? Scotta Talora (Scotty 2 Hotty). Osiem dni później Malenko odzyskał jednak tytuł. Oboje spotkali się raz jeszcze 30 kwietnia na Backlash. Zwycięzcą tej walki został Malenko, dzięki czemu zachował tytuł mistrzowski. Sukcesy Malenki nie pomogły jednak rozłamom w Radicals. Malenko zaczął występować w tag teamie z Saturnem, a Eddie Guerrero połączył się z Chyną. Niedługo później doszło również do konfliktu pomiędzy Malenko i Saturnem. Wszystkie te wydarzenia doprowadziły do Three Way Dance o European Title Eddiego Guerrero na Judgement Day 21 maja. Zwycięzcą i nadal posiadaczem European Title został Guerrero.

Wkrótce Malenko postanowił wziąć udział w King of the Ring. Odpadł jednak już w rundzie kwalifikacyjnej 12 lipca po porażce z X-Pacem po interwencji Tori. Ta porażka ostatecznie pogrzebała nadzieje Malenki na zwycięstwo w turnieju. Niedługo po tym jego managerką została Terri Runnels. Doprowadziło to do feudu z Kat i TAKĄ Michinoku, którego szybko zastąpił słynny Jerry Lawler. Kat i Lawler dwukrotnie pokonywali Malenkę i Terri ? na SmackDown! 22 czerwca oraz RAW IS WAR 26 czerwca. Feud ten nigdy jednak nie przeniósł się na galę PPV z różnych powodów i kontuzji. Malenko borykał się z kontuzją ramienia.

23 października, dzień po No Mercy Chris Benoit walczył z Road Doggiem. Ku zaskoczeniu wszystkich podczas tej walki pojawił się Dean Malenko, który pomógł Benoit założyć Crippler Crossface na przeciwniku i ostatecznie zgarnąć zwycięstwo. Po walce Benoit i Malenko uściskali się i ponownie połączyli. 26 października Benoit i Malenko pokonali Triple H i Road Dogga. Wkrótce do dwóch byłych członków Radicals dołączył Perry Saturn, a niedługo później Eddie Guerrero, co doprowadziło do reaktywacji grupy. Wszystko to doprowadziło do wojny z reaktywowanym DeGeneration X. Obie grupy zmierzyły się 19 listopada na Survivor Series w klasycznym Elimination Match. Chris Benoit, Perry Saturn, Dean Malenko i Eddie Guerrero ostatecznie pokonali K-Kwicka, Road Dogga, Chynę i Billego Gunna. Podczas walki Guerrero znokautował Chynę swoim Intercontinental Title, po czym ta została odliczona przez Saturna. Sam Guerrero został jednak wyeliminowany przez Gunna. Następnie Chris Benoit i Perry Saturn wyeliminowali dwóch członków przeciwnej drużyny, kolejno K-Kwicka i Road Dogga. Niestety Malenko dał sobie wykonać Fame Asser, przez co został odliczony i ostatecznie wyeliminowany. Jednak Benoit i Saturn wspólnymi siłami wyeliminowali Gunna i zdobyli zwycięstwo dla swojej drużyny.

Feud z DeGeneration X trwał jeszcze przez kilka tygodni. 2 grudnia na brytyjskim PPV, Rebellion Guerrero i Malenko polegli w walce z Chyną i Gunnem. Następnie Benoit skupił się na walce z ówczesnym posiadaczem Intercontinental Title, Billym Gunnem, a reszta Radicals rozpoczęła feud z Hardy Boyz i ich managerką, Litą. 10 grudnia na Armageeddon Malenko, Saturn i Guerrero pokonali Hardy Boyz i Litę w Six-Man Elimination Match. Kilkanaście dni wcześniej, 30 listopada Radicals również pokonali Hardy Boyz i ich managerkę. Pierwszy wyeliminowany został Guerrero, który przyjął Twist of Fate od Lity, a następnie Swanton Bomb od Jeffa Hardy. Niecałą minutę później Jeff został już wyeliminowany przez Saturna. Malenko i Saturn rzucili się następnie na Matta Hardy. Hardy był jednak sprytniejszy i wyeliminował Saturna po wykonaniu Twist of Fate. Malenko został sam. Pomocna okazała się jednak Terri, która odwróciła uwagę Matta, który po chwili został wyeliminowany przez Roll-Up. Malenko niedługo po tym złapał Litę w Texas Cloverleaf i zmusił ją do poddania się. Dzięki temu zwycięzcami walki zostali Radicals, a Malenko był jedynym zapaśnikiem, który pozostał na ringu.

Na początku 2001 r. Malenko również kontynuował feud z Hardy Boyz. Gdy próbował podglądać Litę pod prysznicem został zaatakowany przez Jeffa i Matta. Atak ten uniemożliwił mu późniejszy występ w Royal Rumble. Prawdziwym powodem absencji Benoit była kontuzja kolana. Malenko musiał przejść operację, która wyeliminowała go na kilka tygodni. Powrócił na ring 19 lutego, kiedy to zmierzył się z Litą. Co ciekawe Lita z pomocą Matta Hardy została zwyciężczynią tej walki. Po tej walce miał miejsce również pamiętny pocałunek Lity z Mattem. Feud Radicals z Hardy Boyz i Litą trwał jeszcze przez kilka tygodni. Zaczęły się jednak kolejne podziały w grupie. Mieli ją wkrótce opuścić Benoit i Guerrero. Guerrero został jednak z Malenko i Saturnem, a własną drogą po raz kolejny poszedł Benoit. 13 marca po prawie roku Malenko stracił swój Light Heavyweight Title na rzecz Crasha Holly.

Malenko pojawił się na WrestleManii X-Seven 1 kwietnia. Odwrócił uwagę sędziego podczas walki Eddiego Guerrero z Testem, co umożliwiło Saturnowi podanie European Title Guerrero, którym ten znokautował przeciwnika, po czym zgarnął zwycięstwo, a tym samym tytuł mistrzowski. Następnego wieczoru na RAW IS WAR Radicals wyszli na ring i zaczęli wyśmiewać Testa. Po chwili pojawił się jednak Test w towarzystwie Acolytes (Ron Simmons i Bradshaw). Doprowadziło to do walki trzyosobowych tag teamów, której zwycięzcami po odliczeniu Saturna zostali Test i Acolytes. Tydzień później na RAW (16 kwietnia) Test z nowymi kompanami ? Ravenem i Billym Gunnem ponownie pokonał członków Radicals. Walkę tą zakończył Raven, który znokautował Guerrero swoim Evenflow DDT. Po stracie European Title 23 kwietnia Guerrero opuścił swoich kompanów. Malenko i Saturn zaczęli występować jako Tag Team. Ich managerką była Terri Runnels.

5 maja na brytyjskim Insurrextion Dean Malenko i Perry Saturn pokonali Crasha i Hardcore Hollego. Dzięki temu mogli wystąpić w Tag Team Turmoil Match na Judgement Day 20 maja. Zwycięzcy otrzymaliby możliwość walki o World Tag Team Title na RAW IS WAR. Malenko i Saturn wyszli jako pierwszy tag team, przez co musieli zmierzyć się z APA. Zwycięzcami tej potyczki zostali jednak APA, po tym jak Farooq znokautował Saturna Spinebusterem. Następnego wieczoru Malenko i Saturn zażądali rewanżu, ale po raz kolejny zostali pokonani. Dodatkowo Saturn został zabrany przez służby medyczne, po tym jak przyjął Double-Gutwrench Powerbomb. Na SmackDown! 24 maja Malenko pokonał Ravena, po tym jak Saturn wykonał na nim Neckbreaker. Po wszystkim Raven zaatakował Saturna i wykonał na nim DDT na krzesło.

Następnie rozpoczął się trwający kilka tygodni feud Malenko z Saturnem. Wszystko zaczęło się na SmackDown! 7 czerwca podczas walki tag teamów z Dudley Boys. Malenko przyjął podczas tej walki firmowy manewr Dudley Boys ? Wazzuupp. Chwilę później Saturn wszedł na narożnik i wykonał tą samą akcję kiedy Dudley Boys trzymali nogi Malenki. Saturn stanął po stronie swoich przeciwników, którzy jednak nie odwzajemnili sympatii i wykonali na nim 3D, a następnie pinfall. Tydzień później Malenko wraz z Terri uprosił komisarza Williama Regala aby ten dał mu jeszcze jedna szansę wyjaśnienia wszystkiego z Saturnem. Niestety niedługo po tym Dean Malenko zakończył zapaśniczą karierę. Po raz ostatni na ringu WWE wystąpił na gali SmackDown! 5 lipca w przegranej walce ze Scottym 2 Hottym. 28 lipca wystąpił jeszcze na house show OVW/WWE w Jeffersonville, Indiana, gdzie został pokonany przez Davida Flaira.


Dean Malenko

Zdjęcie, Dean Malenko.

Informacje:

Prawdziwe imie: Dean Simon

Waga: 96 kg

Wzrost: 1.72 m

Data urodzenia: 4 sierpien 1960

Debiut: 1979 Zakonczenie kariery: 2001

Miejsce urodzenia: Tampa, Florida

Trener: Boris Malenko

Akcja konczaca: Texas Cloverleaf

Ulubione akcje: Flying Heel Kick, Double Underhook Powerbomb/Texas Cloverleaf Combo, Tiger Driver, Figure Four Leglock, Brainbuster, Gutbuster, Second Rope Gutbuste, Spinning Heel Kick, Leg Lariat

Feudy: Chris Benoit, Taz, Sabu, Public Enemy, Ron Simmons, Rey Misterio Jr., Ultimo Dragon, Syxx, Eddy Gurrero, 2 Cold Scorpio, Jeff Jarrett, Chris Jericho, Lita, Matt Hardy

Poprzednie gimmicki: Dean Malenko, "The Man of 1,000 Holds", Dean Solkoff, "The Shooter", The Iceman, Ciclope, "The Great Pumpkin", Double Ho Seven


Stajnie

The Radicals (WWF, 2000): Eddie Guerrero, Chris Benoit, Perry Saturn

The Revolution (WCW, 1999): Shane Douglas, Perry Saturn, Chris Benoit, Asya, The Wall

Upstarts (WCW, 1999): Shane Douglas, Buff Bagwell, Chris Benoit, Perry Saturn

Triple Threat (ECW, 1997-1999): Shane Douglas, Bam Bam Bigelow, Francine, Chris Benoit, Chris Candido, Tammy Sytch, Rick Rude

The Four Horsemen (WCW, 1998): Ric Flair, Arn Anderson, Chris Benoit, Steve McMichael

The Four Horsemen (WCW, 1999): Ric Flair, Arn Anderson, Chris Benoit


Tag Teamy

The Komodo Dragons (ECW): Rocco Rock

The Radicals (WWF): Perry Saturn

The Malenko Brothers (Indy/All Japan/Florida/ECW/NWA): Joe Malenko

- (WCW/ECW/WWF): Chris Benoit


Tytuly

WWE: Light Heavyweight Champion [2], WWE Talent Agent, WWE Road Agent

WCW: United States Heavyweight Champion, Cruiserweight Champion [4], Tag Team Champion, 15-Man Cruiserweight Battle Royal Winner [1998]

ECW: World Tag Team Champion, World Television Champion [2]

ICWA: Light Heavyweight Title

Florida: Global Tag Team Title

SPW: Southern Heavyweight Title


Nagrody

PWI - №1 of Annual Top 500 List [1997]

Wrestling Observer - Feud of the Year [1995] vs Eddie Guerrero

Wrestling Observer - Best Technical Wrestler [2] 1996; 1997

RSPW - Best Technical Wrestler [4] 1995; 1996; 1997; 1998